Anton Steeman: 'Biodegradeerbaar? Nee, dank U!'

Hoewel kunststofverpakkingen onvervangbare voordelen bieden in het preserveren van voedingsmiddelen nemen consumenten een steeds afwijzender houding aan ten opzichte van plastic. Als antwoord daarop ontwikkelen fabrikanten biologisch afbreekbare, composteerbare plastics. Dat klinkt interessant, maar lossen bio-plastics het plasticprobleem eigenlijk wel op?

De media staan vol met positieve reportages over bio-plastics, maar noch de recycling- en composteringsindustrie, noch wetenschappers hebben een positief woord over voor de in hun ogen ongegronde claims over bio-plastics. Wetenschappers van University College London betogen, dat kunststofverpakkingen met het label ‘biologisch afbreekbaar’ of ‘composteerbaar’ de consument misleiden, omdat de meeste niet op natuurlijke wijze afbreken en dus het milieu vervuilen. Dat betoog komt overeen met een recente studie van de Universiteit van Plymouth, waarin wordt geconstateerd, dat biologisch afbreekbare plastic draagtassen, nadat ze drie jaar in de grond begraven waren, nog steeds konden worden gebruikt als draagtassen, omdat ze slechts minimaal waren afgebroken.

Plastics

Wanneer je het kunststoffen probleem serieus analyseert, dan constateer je dat het niet de plastics an sich zijn, maar de manier waarop we plastics gebruiken. We laten deze materialen vaak vroegtijdig uit de loop van de circulaire economie vallen. Er zijn geen exacte cijfers bekend, maar geschat wordt, dat 40 tot 60% van ingezameld plasticafval niet door mechanische recyclingprocessen is te verwerken, omdat het is gemengd met bio-plastics. Ten gevolge hiervan hebben plasticrecyclers moeite om voldoende hoogwaardig post-consumenten recyclebaar (PCR) plasticafval te vinden om aan een toegenomen vraag naar gerecycled plastic te voldoen. En dat terwijl we verdrinken in een zee van plasticafval. Met andere woorden: de poging plastics een positiever image te geven door bio-plastics op de markt te brengen, leidt tot een debacle. De vraag rijst dus: ‘Wat hebben we eraan om bio-plastics te ontwikkelen, die toch in de verbrandingsoven, op de vuilstort of als zwerfvuil in de natuur belanden?’ Daar is maar één antwoord op…

Aangezien bio-plastics altijd een kleiner aandeel in de verpakkingsindustrie zullen innemen dan fossiele plastics, is het van evident belang, dat de ontwikkelaars van bio-plastics hun focus verleggen van biodegradeerbaar/composteerbaar naar recyclebaar. En dan bedoel ik recyclebaar in de mainstream, samen met fossiele plastics, zonder dat dit tot een lagere kwaliteit van het teruggewonnen product leidt. Het adagium moet dus niet zijn biodegradeerbaar, maar recyclebaar.

Anton Steeman

bestinpackaging@xs4all.nl